To już dwa lata. Dokładnie dwa pieprzone lata od tego koszmaru. 29 sierpnia 2024 roku hokejowy świat po prostu się zatrzymał, a ja do dziś czuję ten sam, niesłabnący gniew. 15 lat temu nie miałem w sobie na tyle empatii, ale odkąd urodziły mi się dzieci, coś się zmieniło. Ale dziś nie o mnie. Johnny Gaudreau, chłopak o niesamowitym talencie, oraz jego brat Matthew zostali dosłownie zmieceni z powierzchni ziemi przez pijanego kierowcę. Sean Higgins, 43-letni debil w Jeep Grand Cherokee, postanowił z prawej strony wyprzedzić SUV-a, który zjechał na środek jezdni, by bezpiecznie wyminąć chłopaków jadących po poboczu. Skutek? Dwa trupy na wiejskiej drodze w hrabstwie Salem. Zginęli dokładnie w przeddzień ślubu swojej siostry Katie, na którym mieli być drużbami. Sprawa w sądzie prowadzonym przez sędziego Michaela Silvanio ciągnie się jak remont linii kolejowej do Zakopanego, bo Higgins odrzucił układ o 35-letniej odsiadce i bezczelnie nie przyznaje się do winy. Facet liczy na cud, a rodzina Gaudreau przeżywa piekło każdego dnia. Szlag człowieka trafia na samą myśl o tej niesprawiedliwości.

Zanim jednak skupimy się na tragedii, musimy ustalić jedną rzecz. Ten facet teoretycznie nie miał prawa przetrwać w NHL. Mierzył zaledwie 168 centymetrów i ważył 59 kilogramów. Wyglądał przy tych wszystkich potężnych dwumetrowych obrońcach jak mały fiat zaparkowany między tirami na autostradzie A4. Na jego pierwszym obozie przygotowawczym w Calgary Flames ochroniarze nawet nie chcieli go wpuścić do budynku. Byli święcie przekonani, że to jakiś zabłąkany uczeń, a nie profesjonalny zawodnik z kontraktem. A jednak ten niepozorny chłopak po prostu wychodził na lód i brutalnie weryfikował ego wielkich gwiazd.

Jego ojciec, Guy, wybudował małe lodowisko w New Jersey i od samego początku uczył go jazdy na łyżwach. Johnny jako dwulatek ledwo trzymał się na nogach, więc stary wymyślił banalny patent. Rzucał mu na lód cukierki Skittles, a młody czołgał się do nich jak wygłodniały student do darmowej pizzy na juwenaliach. Takie były jego początki. Przez całą młodość był bezlitośnie pomijany. Odrzucano go w naborach do regionalnych drużyn gwiazd, bo podobno był za mały, by zrobić prawdziwą karierę. Zawsze musiał udowadniać, że nie jest tylko ciekawostką przyrodniczą. Zamiast się załamywać, poszedł do Boston College, gdzie czekał z podpisaniem profesjonalnego kontraktu, by choć przez jeden sezon móc zagrać w uniwersyteckiej szatni ze swoim bratem Matthew.

Na lodzie potrafił wyczarować absolutne cuda, ale w tej lidze musiał też zbierać potężne baty. Nigdy nie zapomnę jego zderzenia z rosyjską legendą Detroit. Johnny miał krążek w strefie ataku, próbował zamarkować podanie w inną stronę, ale Pawieł Daciuk nawet nie mrugnął okiem. Rosjanin wjechał w Gaudreau z taką bezlitosną siłą, że Amerykanin odbił się od niego jak zdezorientowany dzik od maski rozpędzonego tira na leśnej drodze. Bolało jak diabli. Usiadł na ławce, próbując złapać oddech, podczas gdy koledzy z drużyny nie szczędzili mu szyderstw. Johnny miał jednak grubą skórę i potrafił obrócić w żart każdy swój fizyczny mankament. Kiedy na Meczu Gwiazd Jakub Voracek wziął go za rękę jako żywy rekwizyt, udając przed kamerami, że to jego syn, Johnny po prostu się śmiał. Inny gracz o wybujałym ego obraziłby się na śmierć. On traktował to jako część tego popieprzonego, ale wspaniałego hokejowego ekosystemu.

A co ten gość robił z krążkiem? To była czysta poezja, bez cienia sztucznego pompowania statystyk. Zagrał w 763 meczach w najlepszej lidze świata, ładując 243 gole i dorzucając 500 asyst. Jego najlepszy sezon 2021/2022 w barwach Calgary Flames to kosmiczne 115 punktów. W całej historii amerykańskiego hokeja tylko Pat LaFontaine i Kevin Stevens zdołali wykręcić wyższe wyniki w jednym roku. Polskim akcentem w jego karierze był niesamowity występ przeciwko naszej kadrze narodowej podczas mistrzostw świata w Czechach. Stany Zjednoczone grały z Polską, a Johnny kręcił naszymi obrońcami jak rasowy cinkciarz naiwnymi turystami pod Pewexem w latach osiemdziesiątych. Turniej zakończył z dorobkiem trzech goli i ośmiu asyst w zaledwie ośmiu spotkaniach. W klubie, po każdym swoim golu, miał stały rytuał – częstował partnerów z lodu napojem Gatorade, a po bramkach w kluczowych momentach tracił nad sobą kontrolę. Do dziś przed oczami mam obrazek z siódmego meczu play-off przeciwko Dallas Stars, gdy po zdobyciu gola w dogrywce rzucił się z taką ekscytacją na kontuzjowanego Seana Monahana, że prawie połamał mu żebra.

Jego odejście z Calgary Flames w lipcu 2022 roku wywołało niezłą gównoburzę. W Kanadzie krzyczeli o zdradzie, wyzywali od najgorszych, ale prawda była cholernie prosta i życiowa. Tu wcale nie chodziło o to, że Columbus Blue Jackets rzucili mu na stół siedmioletni kontrakt warty 68 milionów dolarów. Po poważnym ataku serca swojego ojca w 2018 roku Johnny zrozumiał, jak kruchym gównem jest ludzkie życie. Kupił letni dom w Avalon, gdzie poznał Meredith, pielęgniarkę z oddziału intensywnej terapii noworodków. Chciał być blisko bliskich. NHL to biznes, ale rodzina to absolutny fundament. Chciał wychowywać swoje dzieci bliżej New Jersey. W dzisiejszym sportowym świecie, zepsutym do szpiku kości, gdzie liczy się tylko hajs, zasięgi i splendor, jego decyzja działała odświeżająco jak lodowate piwo w upalny dzień na krakowskim Kazimierzu. Wykupił swój spokój, nawet kosztem bycia wrogiem publicznym w Calgary.

https://static.toiimg.com/thumb/msid-133606697,imgsize-847755,width-400,height-225,resizemode-4/johnny-gaudreaus-wife-meredith-honors-late-husband.jpg

Nowy etap w Columbus Blue Jackets miał być powiewem świeżości, zwłaszcza że wreszcie połączył siły z Monahanem, z którym miał stanowić trzon pierwszej formacji ataku. Ta organizacja, ledwie trzy lata po kuriozalnej i wstrząsającej śmierci bramkarza Matissa Kivlenieksa od wybuchu fajerwerków, cholernie potrzebowała trochę słońca. Gaudreau miał być tym słońcem. Zamiast nowego otwarcia, dostaliśmy dramat czarniejszy niż grudniowy smog nad Śląskiem. Dwa życia zgasły na asfalcie w ułamku sekundy. Brat Matthew miał 29 lat, prowadził drużynę Philadelphia Rebels jako obiecujący trener. Byli nierozłączni za życia i razem odeszli.

Meredith Gaudreau photographed with her kids on August 11, 2026.

Została wyrwa, której nic nie załata. Cole Caufield z Montreal Canadiens błyskawicznie zmienił numer z 22 na 13, by na każdym kroku przypominać lidze o swoim idolu. Ale największą bliznę nosi Meredith. Dziś na jej prawym przedramieniu widnieje wytatuowany autograf męża, dokładnie z kartki, którą kiedyś napisał jej na pamiątkę. Na drugim ramieniu ma imiona trójki swoich dzieci – Noa Harper, Johnny Edward oraz Carter Michael. Ten ostatni urodził się w kwietniu, siedem miesięcy po brutalnym zamordowaniu jego ojca. Uderza to w ciebie z bezlitosną siłą, niczym cios sztachetą w potylicę na wiejskiej potańcówce po trzeciej butelce wódki. Meredith do tuszu użytego przy tatuowaniu imion dzieci dodała prochy zmarłego męża. Na jej bicepsie zagościł napis Matty, by uczcić szwagra, a niżej widnieją słowa z ich ślubnej przysięgi. Nie znajdziecie tam formułki „dopóki śmierć nas nie rozłączy”, bo to by oznaczało koniec. Jest napis przypominający, że to układ na wszystkie dni jej życia. Żeby nadać temu wszystkiemu jakikolwiek sens, Meredith z siostrą Madeline założyły fundację, wspierającą młodzieżowy hokej i rodziny ofiar pijanych kierowców.

Meredith Gaudreau photographed with her kids on August 11, 2026.

Kiedy wspominam Johnny’ego, w ogóle nie widzę w nim napuszonej gwiazdy w drogim garniturze. Pamiętam, jak autentycznie podskoczył z przerażenia, gdy tuż przed meczem z Columbus Blue Jackets wypaliła armata w ich arenie. Widzę go, jak z głupkowatym uśmiechem robi wielkie bańki z gumy do żucia podczas przedmeczowej rozgrzewki. Albo ten moment, gdy na ceremonii rozdania nagród NHL bez obuwia Jiri Hudler rzucił ze sceny żart, że to już po godzinie policyjnej i Johnny powinien leżeć w łóżku. Był hokejowym wariatem, gościem z sąsiedztwa, który po prostu umiał posługiwać się kijem lepiej niż 99 procent populacji tej planety.

Meredith Gaudreau photographed with her kids on August 11, 2026.

Minęły dwa lata, a NHL wciąż wydaje się bez niego wybrakowana. Brak Johnny’ego Gaudreau w lidze to nie jest tylko puste miejsce na skrzydle w protokole meczowym. Straciliśmy artystę, radosnego chłopaka z lodowiska w New Jersey, przez jednego pijanego idiotę w wielkim samochodzie. Ta śmierć zostawiła w hokejowym świecie bliznę, która nie daje o sobie zapomnieć i rwie przy każdej zmianie pogody. Oby Sean Higgins zgnił w więziennej celi. Zabrał nam człowieka, który przez całe życie udowadniał, że wcale nie trzeba być gigantem, by w tej brutalnej grze rzucić na kolana absolutnie wszystkich.