Największy bodiczek ostatnich miesięcy zakończył przyjaźń! Internetowy foch

Kiedy Stu Grimson, legendarny „Ponury Żniwiarz”, facet, który w swojej karierze na taflach NHL widział i rozdał z uśmiechem na ustach więcej ciosów, niż przeciętny bokser wagi ciężkiej przyjmuje przez całe życie, siada do klawiatury i pisze: „to prawdopodobnie najmocniejsze uderzenie, jakie można wymierzyć człowiekowi”… Wiesz, że wydarzyło się coś epickiego. Coś, co sprawia, że wstrzymujesz oddech przed ekranem telewizora, a po plecach przechodzi ci zimny dreszcz.

Wtorkowy wieczór, Canadian Tire Centre. Na zegarze pozostają zaledwie trzy minuty do końca trzeciej tercji, na tablicy wyników świeci się napięty remis 2:2. Washington Capitals próbują przełamać opór miejscowych Ottawa Senators. Nick Cousins, 33-letni weteran, mający na karku setki rozegranych spotkań w najlepszej lidze świata, jedzie po krążek w swojej stercji obronnej. Jedzie tak, jakby wracał z niedzielnych zakupów z pobliskiego warzywniaka. Głowa w dole, krążek gdzieś tam tańczy na łopatce, absolutne zero skanowania lodu wokół siebie. Pełen, błogi relaks.

I wtedy zjawia się on.

Jakob Chychrun. Kawał chłopa, ale bądźmy wobec niego szczerzy – Jakob nigdy nie miał w tej lidze łatki rzeźnika. Gra twardo, bo przy jego warunkach fizycznych to po prostu wpisane w kontrakt, ale nie jest typem gościa, który za punkt honoru stawia sobie urywanie głów i kolekcjonowanie zębów rywali w woreczku. Tym razem jednak, wracając na stare śmieci, bo przecież Chychrun to były obrońca Senators, postanowił zameldować się z ogromnym hukiem. Zjechał ze swojej linii niebieskiej niczym opancerzone, pozbawione hamulców pendolino i po prostu zmiótł Cousinsa z powierzchni lodu.

Odtwórz film

To nie było przepchnięcie. To był czysty, potwornie brutalny, książkowy hit barkiem w sam środek korpusu. W hokeju od najmłodszych lat uczy się jednej podstawowej zasady: głowa w górze. Zawsze. Lód to nie jest bezpieczna przystań, to aktywne pole minowe. Jeśli o tym zapominasz w NHL, kończysz z twarzą przyklejoną do pleksiglasu. Cousins wyleciał w powietrze jak porzucona, szmaciana lalka, poleciał na bandę, uderzył w nią z potężnym impetem własną brodą, a potem bezwładnie, niczym worek ziemniaków, opadł na białą taflę. Zgasło światło. Dosłownie.

I tu musimy zatrzymać się na moment przy tym, co wydarzyło się ułamek sekundy później. Reakcja