NHL w strachu. Nowe strefy czasowe w Kanadzie zmienią WSZYSTKO

Kiedy w zeszłą niedzielę większość Ameryki Północnej posłusznie, jak co roku, cofnęła zegarki, wpadając w ten uroczy, jesienno-zimowy letarg, w Kolumbii Brytyjskiej powiedzieli: pas. Nie bawimy się w to dłużej. Władze prowincji oficjalnie ubiły zmianę czasu, przechodząc na całoroczny, permanentny czas letni, znany teraz pod nowym, modnym skrótem PCT.

Każdy, kto spędził choć kilka dni w Vancouver w środku zimy, doskonale wie, o czym mowa. Krótkie dni są tam tak ponure, że można od samego patrzenia w okno nabawić się depresji. Do tego permanentnie szare niebo i ta niekończąca się, lodowata mżawka. Z punktu widzenia zdrowia psychicznego szarego obywatela – genialny ruch. Koniec z rozbijaniem rytmu dobowego dwa razy w roku.

Ale z punktu widzenia zawodowego sportu? Właśnie zafundowano logistykom NHL koszmar, jakiego ta liga jeszcze nie widziała.

Razem z Kolumbią Brytyjską w tej czasowej awangardzie zostają Alberta, Manitoba i Terytoria Północno-Zachodnie. Dla ligi oznacza to jedno: Vancouver Canucks, Edmonton Oilers, Calgary Flames i Winnipeg Jets właśnie wypadli z tradycyjnego, zsynchronizowanego z resztą kontynentu kalendarza. Przez najbliższe miesiące, w Vancouver będzie o godzinę później niż na zachodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych i już tylko dwie godziny wcześniej niż na Wschodzie (w strefie Eastern Time).

To brzmi jak drobnostka. Ot, matematyka. Ale w lidze, w której o zwycięstwie decydują marginalne zyski, mikrourazy i jakość fazy snu REM w samolocie, to jest trzęsienie ziemi.

 

Spójrzmy na fakty. W drugi dzień świąt Bożego Narodzenia, słynny Boxing Day,