W klasie 2026 Hockey Hall of Fame znalazło się dwóch wyjątkowych bramkarzy, którzy przez lata byli ostatnią instancją swoich zespołów. Carey Price i Pekka Rinne reprezentowali Montreal Canadiens oraz Nashville Predators, a ich obecność między słupkami dawała kolegom z drużyny poczucie bezpieczeństwa, którego nie da się przecenić. Nawet kiedy obrona popełniała błąd, za ich plecami znajdowali się zawodnicy potrafiący ratować sytuację w pozornie beznadziejnych okolicznościach.

Obaj przez całą karierę w NHL pozostali wierni jednemu klubowi. Obaj zdobywali najważniejsze indywidualne nagrody, reprezentowali swoje kraje na największych turniejach i stali się symbolami swoich organizacji. Łączyła ich również skromność, zaangażowanie w życie lokalnych społeczności oraz szacunek, jakim cieszyli się wśród kolegów i rywali.

Ich drogi na szczyt wyglądały jednak zupełnie inaczej. Jeden dorastał w odległej kanadyjskiej miejscowości, do której ojciec musiał latać samolotem, aby umożliwić mu treningi. Drugi był zawodnikiem, w którego potencjał początkowo nie wierzył nawet on sam. Został wybrany dopiero w ósmej rundzie draftu NHL, z numerem 258. Obaj udowodnili jednak, że droga do wielkości nie zawsze zaczyna się w najbardziej oczywistym miejscu.

Carey Price – człowiek, który dawał Montrealowi spokój

Montreal Canadiens ma wyjątkowo bogatą historię bramkarską. Georges Vezina, George Hainsworth, Jacques Plante, Ken Dryden czy Patrick Roy to nazwiska, które na zawsze zapisały się w dziejach klubu i NHL. Do tego grona dołączył Carey Price, który przez 15 sezonów był jednym z najważniejszych filarów organizacji.

Urodził się 16 sierpnia 1987 roku w Vancouver w Kolumbii Brytyjskiej. Hokej miał w rodzinie. Jego ojciec Jerry również był bramkarzem i został wybrany w drafcie przez Philadelphia Flyers. Później pracował jako trener bramkarzy i pilot. Matka Careya, Lynda Price, pełniła funkcję szefowej rdzennej społeczności Ulkatcho First Nation.

Historia dzieciństwa przyszłego gwiazdora NHL jest jedną z najbardziej niezwykłych wśród zawodników tej klasy. Gdy Carey miał trzy lata, rodzina przeniosła się do Anahim Lake, niewielkiej i odległej miejscowości w Kolumbii Brytyjskiej. Najbliższy ośrodek, w którym chłopiec mógł regularnie grać w hokeja, znajdował się w Williams Lake. Podróż samochodem w obie strony zajmowała około dziesięciu godzin.

Ojciec znalazł więc dość nietypowe rozwiązanie. Kupił niewielki samolot, którym przewoził syna na treningi i mecze. Dzięki temu Carey mógł rozwijać swoje umiejętności pomimo ogromnej odległości od najbliższego większego ośrodka hokejowego.

Nie była to zwykła rodzinna pomoc w rozwijaniu sportowej pasji. W praktyce oznaczała pokonywanie ogromnych odległości, organizowanie całego życia wokół hokeja i zapewnienie dziecku możliwości, których nie miało wielu jego rówieśników.

Price rozpoczął poważniejszą przygodę z juniorskim hokejem w barwach Tri-City Americans. Miał zaledwie 15 lat, gdy zadebiutował w Western Hockey League w sezonie 2002–03. W kolejnych rozgrywkach stopniowo budował swoją pozycję, aż w sezonie 2006–07 został uznany za najlepszego bramkarza zarówno WHL, jak i całej Canadian Hockey League.

W 2005 roku Montreal Canadiens wybrali go w pierwszej rundzie draftu z piątym numerem. Oczekiwania były ogromne, ale Price szybko udowodnił, że klub nie pomylił się przy wyborze.

Jeszcze przed pełnoprawnym debiutem w NHL zdążył zdobyć złoto mistrzostw świata juniorów w 2007 roku. Został wtedy uznany za najlepszego bramkarza turnieju i jego najbardziej wartościowego zawodnika, a także trafił do Drużyny Gwiazd.

W tym samym roku rozpoczął profesjonalną karierę w Hamilton Bulldogs. Doprowadził zespół do zdobycia Calder Cup, a sam otrzymał Jack A. Butterfield Trophy, przyznawane najbardziej wartościowemu zawodnikowi fazy play-off AHL.

10 października 2007 roku zadebiutował w NHL w barwach Montreal Canadiens. W spotkaniu przeciwko Pittsburgh Penguins obronił 26 strzałów, a jego drużyna wygrała 3:2. Tak rozpoczęła się historia, która przez następne 15 sezonów nie miała związku z żadnym innym klubem.

Sezon, w którym Price był najlepszy na świecie

Choć przez lata Price prezentował bardzo wysoki poziom, jego absolutnym szczytem były rozgrywki 2014-15.

W tamtym sezonie prowadził NHL pod względem średniej straconych bramek, skuteczności obron oraz liczby zwycięstw. Zakończył rozgrywki z bilansem 44–16–6, średnią GAA 1,96, skutecznością obron .933 i dziewięcioma czystymi kontami.

Tak znakomity występ przełożył się na historyczny zestaw wyróżnień. Zdobył Vezina Trophy dla najlepszego bramkarza ligi, Hart Memorial Trophy dla najbardziej wartościowego zawodnika NHL, Ted Lindsay Award przyznawaną najlepszemu zawodnikowi w głosowaniu samych hokeistów oraz William M. Jennings Trophy, którą dzielił z Coreyem Crawfordem za najmniejszą liczbę straconych bramek przez duet bramkarzy.

Znalazł się również w pierwszej drużynie All-Star NHL. Został dopiero drugim zawodnikiem w historii Montreal Canadiens, który w jednym sezonie zdobył cztery takie indywidualne trofea.

To osiągnięcie najlepiej pokazuje, jak wielki wpływ miał na grę całego zespołu. Nie był wyłącznie bramkarzem, który dobrze wyglądał w statystykach. Potrafił wygrywać spotkania, w których Montreal był wyraźnie słabszy od przeciwnika, a jego interwencje wielokrotnie utrzymywały drużynę w rywalizacji.

W sezonie 2016–17 ponownie znalazł się wśród finalistów Vezina Trophy. W 2021 roku poprowadził Canadiens do finału Pucharu Stanleya, gdzie zespół przegrał z Tampa Bay Lightning. Rok później otrzymał Bill Masterton Memorial Trophy, wyróżnienie za wytrwałość, sportową postawę i oddanie hokejowi.

W całej karierze Price wystąpił w siedmiu Meczach Gwiazd NHL.

Olimpijskie złoto i reprezentacja Kanady

Na arenie międzynarodowej Carey Price również zapisał się w historii. W 2007 roku zdobył mistrzostwo świata juniorów, a siedem lat później stał się jednym z najważniejszych bohaterów reprezentacji Kanady podczas igrzysk olimpijskich w Soczi.

3 stycznia w 2014 roku nie był jeszcze znany ostateczny skład – reprezentację Kanady ogłoszono 7 stycznia. Price znalazł się wśród wybranych bramkarzy obok Mike’a Smitha i Roberto Luongo. Trener Mike Babcock zdecydował się jednak powierzyć mu rolę pierwszego golkipera.

Price nie zawiódł. W półfinałowym spotkaniu ze Stanami Zjednoczonymi obronił wszystkie 31 strzałów, pomagając Kanadzie wygrać 1:0. W finale przeciwko Szwecji ponownie zachował czyste konto, zatrzymując 24 próby rywali. Kanada zwyciężyła 3:0, a Price zakończył turniej ze złotym medalem i wyróżnieniem dla najlepszego bramkarza igrzysk.

Jego występ w Soczi był pokazem spokoju i kontroli. W pięciu spotkaniach turnieju nie przegrał ani razu, a dwa ostatnie mecze zakończył bez straty gola.

W 2016 roku dołożył do kolekcji triumf w Pucharze Świata w Hokeju, ponownie reprezentując Kanadę.

Styl, który sprawiał wrażenie łatwego

Price nie należał do bramkarzy, którzy musieli popisywać się efektownymi paradami, żeby zwracać na siebie uwagę. Jego największą bronią było ustawienie, przewidywanie rozwoju akcji, cierpliwość i umiejętność kontrolowania kątów strzału.

Łączył elementy stylu motylkowego z interwencjami wykonywanymi na stojąco, tworząc bardzo skuteczny styl hybrydowy. Doskonale czytał grę, nie wykonywał zbędnych ruchów i rzadko dawał się wyciągnąć z pozycji.

Wielokrotnie sprawiał wrażenie, jakby trudne obrony przychodziły mu zupełnie naturalnie. Nawet wtedy, gdy przeciwnicy znajdowali się w doskonałej pozycji do oddania strzału, Price zachowywał spokój i kontrolował sytuację.

Właśnie dlatego jego wpływ na drużynę był tak duży. Obrońcy wiedzieli, że za ich plecami znajduje się zawodnik, który potrafi naprawić nawet najpoważniejszy błąd.

Kolano, które zakończyło wielką karierę

Ostatni rozdział kariery Price’a jest znacznie mniej radosny. Przewlekłe problemy z kolanem sprawiły, że jeden z najlepszych bramkarzy swojego pokolenia nie był w stanie kontynuować gry na najwyższym poziomie.

W lipcu 2021 roku przeszedł operację uszkodzonej łąkotki. Podczas zabiegu lekarze odkryli jednak poważniejszy problem – ubytek chrząstki w stawie kolanowym, który doprowadził do znacznego zużycia powierzchni stawowej.

Specjaliści zaproponowali dodatkowy zabieg polegający na przeszczepieniu tkanki kostno-chrzęstnej. Price nie zdecydował się na tę operację, ponieważ nie dawała gwarancji powrotu do pełnej sprawności, a rehabilitacja mogła potrwać bardzo długo.

Próbował wracać do treningów. Kilkukrotnie rozpoczynał stopniowe zwiększanie obciążeń, ale gdy zbliżał się do pełnego treningu bramkarskiego, kolano puchło i uniemożliwiało mu poruszanie się w sposób wymagany na tej pozycji.

29 kwietnia 2022 roku rozegrał ostatni mecz w NHL. Montreal Canadiens pokonali Florida Panthers aż 10:2, a Price obronił 37 strzałów. Był to jego piąty występ po powrocie do gry w końcówce sezonu. Z perspektywy czasu okazał się pożegnaniem z NHL, choć wówczas nie musiał jeszcze wiedzieć, że już nigdy nie wyjdzie na lód w meczu najlepszej ligi świata.

Właśnie za tę wytrwałość i próbę powrotu otrzymał Bill Masterton Memorial Trophy w sezonie 2021-22.

Price podpisał z Montrealem ośmioletni kontrakt wart 84 miliony dolarów, który obowiązywał do końca sezonu 2025-26. 5 września 2025 roku Canadiens wymienili go do San Jose Sharks, dołączając do transakcji wybór w piątej rundzie draftu 2026. W zamian otrzymali prospekta Gannona Laroque’a.

Była to przede wszystkim transakcja o charakterze kontraktowo-finansowym. Price nie rozegrał ani jednego meczu w barwach Sharks, a jego ostatnim występem w NHL pozostało spotkanie z Florida Panthers z kwietnia 2022 roku.

Więcej niż bramkarz – człowiek swojej społeczności

Carey Price nigdy nie zapomniał, skąd pochodzi. Jego związek z Anahim Lake i rdzenną społecznością Ulkatcho First Nation pozostał ważną częścią życia również po zdobyciu sławy i wielkich pieniędzy.

W październiku 2015 roku, przy wsparciu firmy CCM, przekazał sprzęt hokejowy o wartości 10 tysięcy dolarów dla młodych zawodników z Williams Lake i okolic. Wśród beneficjentów znalazły się również dzieci z lokalnych rdzennych społeczności.

Od sierpnia 2014 roku pełnił funkcję krajowego ambasadora Breakfast Club of Canada dla społeczności First Nations, Métis i Inuit. Wspierał program zapewniania dzieciom dostępu do pożywnych śniadań przed rozpoczęciem zajęć szkolnych. W swoim rodzinnym Anahim Lake pomógł również uruchomić dwa takie programy.

Jego działalność została doceniona także poza hokejem. W 2015 roku otrzymał Lou Marsh Award, obecnie znaną jako Northern Star Award, dla najlepszego sportowca Kanady. Zdobył również Lionel Conacher Award, a rok później Indspire Sports Award, wyróżnienie za osiągnięcia rdzennych mieszkańców Kanady.

W 2024 roku otrzymał honorowy doktorat prawa na University of Northern British Columbia i został wprowadzony do British Columbia Hockey Hall of Fame.

Do Hockey Hall of Fame trafił w klasie 2026, jako jeden z najwybitniejszych bramkarzy swojej generacji i rekordzista Montreal Canadiens pod względem liczby występów oraz zwycięstw.

Pekka Rinne – od 258. wyboru draftu do legendy Nashville

Jeżeli historia Careya Price’a pokazuje, jak daleko może zaprowadzić połączenie talentu i rodzinnego wsparcia, biografia Pekki Rinnego jest opowieścią o pracy, determinacji i odkrywaniu własnego potencjału.

Urodził się 3 listopada 1982 roku w Kempele w Finlandii. Dziś jest uznawany za jednego z najwybitniejszych fińskich bramkarzy w historii NHL. Przez 15 sezonów występował wyłącznie w barwach Nashville Predators, z którymi zbudował jedną z najbardziej rozpoznawalnych karier bramkarskich ostatnich dwóch dekad.

Początki wcale nie zapowiadały takiej przyszłości.

Bramkarz, który sam nie wierzył w swój potencjał

Rinne rozpoczął hokejową przygodę w niewielkim zespole Kiekko-Laser, występującym na niższym poziomie juniorskich rozgrywek w Finlandii. Przez pierwsze lata hokej był dla niego przede wszystkim pasją i sposobem spędzania czasu z kolegami. Nie poświęcał treningom tyle uwagi, ile wymagała droga do zawodowego sportu.

Sam przyznawał, że latem nie przepadał za dodatkowymi treningami. Po zakończeniu sezonu chętniej grał w fińską odmianę baseballu, czyli pesäpallo, niż pracował nad formą hokejową.

Przełom nastąpił dzięki trenerowi Harriemu Hautamäkimu. Po dwóch sezonach pracy z młodym bramkarzem postanowił przeprowadzić z nim poważną rozmowę. Powiedział mu, że nie zamierza już trenować go na tym poziomie, ponieważ Pekka powinien mierzyć znacznie wyżej. Uznał, że Rinne marnuje potencjał, jeśli traktuje hokej wyłącznie jako hobby.

Hautamäki pomógł mu wówczas dostać się na próbne treningi do Espoo Blues, a następnie zainteresował nim macierzysty klub z Oulu – Kärpät. Siedemnastoletni Rinne otrzymał miejsce w juniorskiej drużynie i od tego momentu zaczął traktować hokej znacznie poważniej.

Nie była to jedyna rzecz, która pomogła mu rozwinąć umiejętności bramkarskie. Rinne od dziecka ćwiczył refleks i pracę łapaczką także poza lodowiskiem. Jego ojciec zbudował na podwórku specjalną ścianę do odbijania piłek. Zimą przed ścianą ustawiano bramkę, a kuzyni namawiali go, by stawał między słupkami. W pozostałych porach roku Pekka ćwiczył łapanie piłki rzucanej o mur.

To właśnie lata spędzone z piłką w rękawicy pomogły mu rozwinąć wyjątkową koordynację i pracę łapaczką. Rinne sam podkreślał, że fiński baseball miał wpływ na jeden z najważniejszych elementów jego bramkarskiego warsztatu.

Skauci, którzy musieli przychodzić na rozgrzewkę

Droga Rinnego do NHL była daleka od typowej kariery wielkiego talentu. W juniorskich zespołach Kärpät nie zawsze dostawał dużo okazji do gry. W pierwszej drużynie jego partnerem w bramce był Niklas Bäckström, który później również zrobił karierę w NHL.

Zainteresowanie Nashville Predators jego osobą było jednak coraz większe. Fiński skaut Janne Kekäläinen i ówczesny asystent generalnego menedżera Ray Shero obserwowali go w Finlandii.

W jednej z wizyt musieli pojawić się w hali odpowiednio wcześnie, ponieważ Rinne często nie rozpoczynał spotkań w wyjściowym składzie. Skauci chcieli zobaczyć go choćby podczas rozgrzewki.

Pekka wiedział, że przedstawiciele Nashville są na trybunach, dlatego podczas przedmeczowej rozgrzewki starał się pokazać wszystko, co potrafił. Sam później wspominał, że próbował zrobić jak najlepsze wrażenie, a nawet żartował z Bäckströmem, że może chętnie przejąć od niego miejsce w bramce.

Ostatecznie skauci uznali, że warto zaryzykować.

W drafcie NHL w 2004 roku Nashville Predators wybrali Rinnego w ósmej rundzie z numerem 258. Był już wówczas 21-letnim zawodnikiem, a sam nie spodziewał się, że zostanie wybrany. Informację otrzymał od swojego agenta podczas imprezy z okazji fińskiego święta Midsommar, organizowanej w domku znajomych.

Telefon całkowicie go zaskoczył. Rinne przyznawał później, że wcześniej jego marzenia ograniczały się do gry w fińskiej lidze i ewentualnego występu w reprezentacji kraju. Dopiero wybór w drafcie sprawił, że NHL stała się realnym celem.

Dziś ta historia ma wyjątkową wymowę. Zawodnik wybrany z 258. numerem został jednym z najwybitniejszych bramkarzy w historii Nashville Predators i jednym z najlepszych fińskich golkiperów, jacy kiedykolwiek grali w NHL.

Nashville – jeden klub, 15 sezonów i setki zwycięstw

Po wyborze w drafcie Rinne przez kilka lat rozwijał się w Ameryce Północnej. Część sezonów 2005-06, 2006-07 i 2007–08 spędził w Milwaukee Admirals, zespole należącym do systemu Nashville w AHL. Wystąpił także w AHL All-Star Classic w 2006 i 2008 roku.

W NHL zadebiutował 15 grudnia 2005 roku przeciwko Chicago Blackhawks. Już w pierwszym występie odniósł zwycięstwo i rozpoczął drogę, która przez kolejne 15 sezonów nie zaprowadziła go do żadnej innej organizacji.

Rinne rozegrał w sezonie zasadniczym 683 spotkania, z czego 667 rozpoczął w wyjściowym składzie. Odniósł 369 zwycięstw, zanotował 60 czystych kont, a jego średnia goli traconych na mecz wyniosła 2,43. Skuteczność obron zakończył na poziomie .917.

Osiem razy w karierze osiągał granicę 30 zwycięstw w sezonie, a trzykrotnie wygrywał co najmniej 40 spotkań.

W play-offach rozegrał 89 spotkań, odnosząc 45 zwycięstw. Szczególnie pamiętna była faza pucharowa w 2017 roku, gdy Nashville zmierzyło się w pierwszej rundzie z Chicago Blackhawks. Predators niespodziewanie wyeliminowali faworyzowanego przeciwnika w czterech meczach.

Rinne zatrzymał w tej serii 123 z 126 strzałów, kończąc ją ze skutecznością .976 i średnią GAA 0,70. Został tym samym czwartym bramkarzem od sezonu 1967–68, który wygrał wszystkie cztery mecze serii play-off, nie tracąc średnio więcej niż 0,70 gola na spotkanie.

Nashville kontynuowało świetną grę i po raz pierwszy w historii awansowało do finału Pucharu Stanleya. Predators sięgnęli po Clarence S. Campbell Bowl jako mistrzowie Konferencji Zachodniej, ale w finale musieli uznać wyższość Pittsburgh Penguins, którzy wygrali serię 4-2.

W kolejnym sezonie Rinne ponownie miał powody do zadowolenia. Nashville zdobyło Presidents’ Trophy dla najlepszej drużyny sezonu zasadniczego, a on sam otrzymał Vezina Trophy dla najlepszego bramkarza NHL.

Wcześniej był finalistą tej nagrody w sezonach 2010–11, 2011–12 i 2014–15. Czterokrotnie występował w Meczu Gwiazd NHL – w 2015, 2016, 2018 i 2019 roku. Dwa razy znalazł się także w końcowych drużynach All-Star: w drugiej w sezonie 2010–11 i pierwszej w rozgrywkach 2017–18.

Bramkarz, który sam strzelił gola

Jednym z najbardziej pamiętnych momentów kariery Rinnego było wydarzenie z 9 stycznia 2020 roku.

Nashville mierzyło się z Chicago Blackhawks. W końcówce spotkania przeciwnicy wycofali bramkarza, próbując odrobić straty. Krążek trafił do Rinnego, który znajdował się za własną linią bramkową. Fin zdecydował się na bezpośredni strzał przez całe lodowisko.

Krążek poleciał w kierunku pustej bramki Chicago, odbił się od lodu i przekroczył linię bramkową. Rinne zdobył swojego pierwszego gola w NHL!

Był dopiero dwunastym bramkarzem w historii ligi, który wpisał się na listę strzelców, i siódmym, który zrobił to bezpośrednim strzałem na bramkę. Nashville wygrało spotkanie 5:2, a Rinne zapisał jedną z najbardziej wyjątkowych kart w historii organizacji.

Co ciekawe, sam zawodnik przyznawał, że od dawna marzył o takim trafieniu. Podczas treningów wielokrotnie ćwiczył podobne zagrania, ale dopiero w styczniu 2020 roku udało mu się zrealizować to marzenie w prawdziwym meczu.

Finlandia – wielka klasa także na arenie międzynarodowej

Rinne reprezentował Finlandię podczas mistrzostw świata w latach 2009, 2010, 2014 i 2015. Największy sukces drużynowy osiągnął w 2014 roku, kiedy Finlandia zdobyła srebrny medal, przegrywając w finale z Rosją 2:5.

Indywidualnie był to dla niego znakomity turniej. Został wybrany do Drużyny Gwiazd i uznany za najbardziej wartościowego zawodnika całych mistrzostw.

Rok później ponownie zachwycał formą. Podczas mistrzostw świata w 2015 roku otrzymał wyróżnienie dla najlepszego bramkarza turnieju. Ustanowił również współczesny rekord serii bez straty gola, która trwała 237 minut i 5 sekund.

Wystąpił także w jednym spotkaniu reprezentacji Finlandii podczas Pucharu Świata w 2016 roku.

Ostatni mecz, który trudno było sobie wymarzyć

10 maja 2021 roku Pekka Rinne rozegrał ostatnie spotkanie w swojej zawodowej karierze. Nashville Predators pokonali Carolina Hurricanes 5:0, a Fin obronił wszystkie 30 strzałów rywali.

Było to jego 369. zwycięstwo i 60. czyste konto w NHL. Kibice w Bridgestone Arena nagrodzili go owacją na stojąco. Trudno o lepszy scenariusz pożegnania dla bramkarza, który przez 15 lat był symbolem jednej organizacji.

13 lipca 2021 roku oficjalnie ogłosił zakończenie kariery. Pozostawił Nashville z rekordami, które przez wiele lat będą trudne do pobicia.

Klub nie zapomniał o swoim kapitanie i liderze. 24 lutego 2022 roku zastrzegł jego numer 35, czyniąc Rinnego pierwszym zawodnikiem w historii Predators uhonorowanym w ten sposób. 25 marca 2023 roku przed Bridgestone Arena odsłonięto jego pomnik.

Człowiek, który pomagał nawet swojemu następcy

Podobnie jak Price, Rinne nie ograniczał się do osiągnięć sportowych. W Nashville był jednym z najbardziej cenionych członków społeczności i angażował się w działania charytatywne.

Współtworzył 365 Pediatric Cancer Fund, inicjatywę zbierającą środki i zwiększającą świadomość na temat nowotworów dziecięcych. Wspierał pacjentów Monroe Carell Jr. Children’s Hospital przy Vanderbilt University. Za swoje przywództwo na lodzie i poza nim oraz działalność społeczną otrzymał King Clancy Memorial Award w sezonie 2020–21.

Jego osobowość szczególnie dobrze widać w relacji z Juuse Sarosem. Gdy młody fiński bramkarz pojawił się w Nashville, Rinne wziął go pod swoje skrzydła. Nie traktował go wyłącznie jako konkurenta do miejsca w składzie, choć doskonale wiedział, że Saros może w przyszłości przejąć rolę pierwszego golkipera zespołu.

Ben Vanderklok, trener bramkarzy Predators, wspominał, że Rinne pozwalał Sarosowi korzystać ze swojego samochodu, zapraszał go do domu na kolacje i pomagał mu odnaleźć się w nowym kraju oraz organizacji. Wspierał go także na lodzie, dzieląc się doświadczeniem i wskazówkami.

To nie była powszechna sytuacja w sporcie zawodowym, gdzie rywalizacja o miejsce w składzie potrafi być niezwykle intensywna. Rinne jednak postawił dobro drużyny i rozwój młodszego kolegi ponad własną pozycję.

Z czasem Saros przejął rolę pierwszego bramkarza Nashville, a ich relacja pozostała bardzo dobra. W ten sposób Rinne pozostawił po sobie coś więcej niż rekordy i zastrzeżony numer – pomógł przygotować następcę, który mógł kontynuować jego dzieło.

Dwie ostatnie instancje, dwie drogi do hokejowej nieśmiertelności

Carey Price i Pekka Rinne przez lata byli bramkarzami, na których mogli polegać wszyscy – od obrońców i trenerów po kibiców na trybunach. Ich zespoły wiedziały, że nawet w najtrudniejszych momentach mają za plecami zawodników zdolnych do zatrzymania najlepszych napastników świata.

Price był symbolem wielkiego Montrealu. Jego technika, spokój i kontrola gry sprawiały, że potrafił utrzymywać Canadiens w rywalizacji nawet wtedy, gdy drużyna nie prezentowała najwyższego poziomu. Cztery najważniejsze indywidualne trofea zdobyte w sezonie 2014–15 pozostają jednym z największych osiągnięć bramkarskich XXI wieku.

Rinne przeszedł znacznie mniej oczywistą drogę. Zawodnik wybrany dopiero z 258. numerem draftu stał się rekordzistą Nashville, zdobył Vezina Trophy, poprowadził Predators do pierwszego finału Pucharu Stanleya i zapisał się w historii ligi nawet jako strzelec bramki.

Łączyło ich jednak coś znacznie ważniejszego niż statystyki. Obaj byli lojalni wobec swoich organizacji, szanowani przez kolegów z drużyny i zaangażowani w życie społeczności, które przyjęły ich jak swoich.

Jeden musiał pokonywać setki kilometrów, by jako dziecko móc trenować hokej. Drugi potrzebował trenera, który uświadomił mu, że powinien mierzyć znacznie wyżej. Obaj dotarli na sam szczyt.

Carey Price i Pekka Rinne to nie tylko dwaj znakomici bramkarze. To dwie historie o determinacji, odpowiedzialności i zaufaniu, jakie potrafi zbudować ostatnia instancja na lodzie. Miejsce w Hockey Hall of Fame jest dla nich nie tylko nagrodą za osiągnięcia, ale także potwierdzeniem, jak wielki wpływ mieli na swoje drużyny i całą ligę.