NHL ma za dużo pieniędzy i kombinuje? To wiemy po spotkaniu menadżerów!

Zjazdy menadżerów w Toronto mają to do siebie, że zazwyczaj wieje na nich potworną nudą. Kibice często wyobrażają sobie, że takie zloty to pole bitwy za zamkniętymi drzwiami. Że lecą tam iskry, padają grube słowa o systemie szkolenia, a prezesi niemal rzucają się na siebie w walce o zmianę przepisów dotyczących draftu. Prawda jest jednak brutalnie pragmatyczna. To biznes. Zimny, wyliczony do ostatniego dolara w excelowych tabelach biznes ligowy. Zbierają się w jednym z luksusowych hoteli w Ontario, wypijają hektolitry kiepskiej kawy, wymieniają wymuszone uściski dłoni przed obiektywami aparatów i narzekają na swój ciężki, menadżerski los. Kilka kuluarowych plotek, drogie obiady opłacone z nielimitowanej firmowej karty, poklepywanie się po plecach i niezawodny Gary Bettman, który zawsze z szerokim uśmiechem i wyuczoną formułką zręcznie pręży pierś do kamer.

Ale tym razem, pomiędzy wierszami tych oklepanych, korporacyjnych gadek, dało się wyczytać jedno. Zmianę perspektywy. NHL wreszcie zderzyła się z problemem, o którym przez ostatnie dekady mogła tylko pomarzyć w najdzikszych, wilgotnych snach.

Mają za dużo pieniędzy.

I teraz biura ligowe muszą nieźle kombinować, żeby ta rosnąca góra gotówki nie rozwaliła im całej, pieczołowicie układanej przez lata struktury, a przy okazji nie wysadziła w powietrze rynku kontraktów na najbliższą dekadę.

Cofnijmy się na chwilę w czasie. Pamiętacie te wcale nie tak odległe czasy covidowe i post-covidowe? Płaski limit wynagrodzeń na obiektywnie żenującym poziomie 81,5 miliona dolarów przez trzy bite sezony. Od 2019 do 2022 roku księgowi w hokejowych centralach liczyli dosłownie każdy tysiąc dolarów. Zrzucali potężne, toksyczne kontrakty do zlikwidowanej dziś już Arizony, wynajdowali luki prawne, używali list kontuzjowanych niczym czarnej dziury na budżetowe odpady, byle tylko jakoś wepchnąć swoje gwiazdy pod bezlitosny sufit. Potem limit rósł w bólach o marne milion dolarów rocznie.

A dzisiaj?

Dzisiaj ten limit wynosi 104 miliony. 32 ekipy nagle poczuły, że mają czym oddychać. Ale to dopiero wstęp do nadchodzącego szaleństwa.

Za rok, w ostatnim sezonie trwania obecnej, trzyletniej umowy (sezon 2027/28), „cap” ma podskoczyć do 113,5 miliona dolarów. A to, co ligowe kalkulatory przewidują na rozgrywki 2028/29, wywołuje w gabinetach autentyczny popłoch. Podczas wrześniowej Rady Gubernatorów w Nowym Jorku liga rzuciła wstępną prognozę, a z projektora na ścianę rzucono ostateczną liczbę: 127,5 miliona.

14 baniek do góry w ciągu kilkunastu miesięcy.

Skok o kilkanaście procent to nie jest żaden naturalny rozwój sportowego biznesu. To jest rynkowa anomalia, potężny zastrzyk sterydów, który potrafi zniekształcić fundamenty budowania składu. Dlatego właśnie teraz w Toronto głównym punktem obrad nie był żaden tam mityczny, zmieniony format play-offów czy dyskusje o powiększaniu bramek, tylko proces tzw. „smoothing”. Czyli po naszemu – wygładzanie.

Z raportów Elliotte’a Friedmana, który jak zwykle nasłuchiwał najbliżej zamkniętych drzwi,