Słynny ojciec hokeista i syn z zupełnie innym talentem. Bunt młodego Sedina

Czasami, gdy siedzę przed moją konfiguracją w OBS i przygotowuję się do kolejnej interaktywnej transmisji, przeglądam wiadomości ze świata sportu z nadzieją na coś, co wyrwie mnie z utartej rutyny. Zazwyczaj ląduję w morzu kontuzji, transferowych plotek i schematycznych analiz taktycznych, które później przez długie nocne godziny przekuwam w artykuły na potrzeby naszego portalu. Oczekujemy przecież, że hokejowe rody będą trwać w nieskończoność. Kiedy na lodowisku pojawia się nowe nazwisko Tkachuk, Nylander czy Howe, z góry zakładasz, że ci faceci po prostu rodzą się z łyżwami na nogach, a zamiast smoczka dostają do żucia gumowy krążek.

Przekazywanie pałeczki to w tym środowisku absolutna świętość. Kibice kochają wielopokoleniowe dynastie. Zdarzają się jednak momenty, w których genetyka robi nam złośliwego psikusa. Jabłko nie dość, że pada dramatycznie daleko od jabłoni, to jeszcze stacza się z górki i ląduje na zupełnie innym boisku. Taki bunt na pokładzie to dla ortodoksyjnego fana cios w samo serce, zjawisko równie irytujące i niepożądane co słynny już paragon grozy ze smażalni ryb, który psuje ci humor w samym środku wyczekiwanego urlopu.

Spójrzmy na przykład, który wypłynął niedawno na światło dzienne i wywołał u mnie szczery uśmiech. Henrik Sedin to postać ze spiżu. Dosłownie i w przenośni. Pamiętam doskonale, jak zdzierałem gardło komentując jego zjawiskowe, telepatyczne wręcz podania z Danielem. Spędzili w lidze 17 kosmicznych sezonów, a numer 33 wisi dumnie pod dachem hali w Vancouver. Z czysto logicznego punktu widzenia syn Henrika, Valter, powinien teraz uczyć się rozgrywania zamków w przewagach i terroryzować bramkarzy w kanadyjskich ligach juniorskich. Naturalna kolej rzeczy. Tymczasem chłopak urodzony w 2007 roku uznał najwyraźniej, że lód jest dla niego za śliski, a uganianie się za krążkiem to chleb dla drwali. Wybrał piłkę nożną. Tę zwykłą, w korkach na zielonej trawie. Biorąc pod uwagę hokejową religię panującą w Kolumbii Brytyjskiej, ta drastyczna zmiana dyscypliny musiała wywołać w środowisku konsternację porównywalną do chwili, gdy na tradycyjnym, wiejskim weselu na Podkarpaciu, zamiast tłustego schabowego, wjeżdża na stół wegański chłodnik z jarmużu.

Oczywiście cała ta historia nie wzięła się z zupełnej próżni. W mediach przypomniano