Hokejową nieśmiertelność można zdobyć na wiele sposobów. Jedni zapisują się w historii dzięki zdobywanym bramkom, inni dzięki trofeom i rekordom, a jeszcze inni zmieniają dyscyplinę swoją pracą, pomysłami i zaangażowaniem w rozwój kolejnych pokoleń. Cindy Curley i Brian Burke reprezentują właśnie tę ostatnią kategorię, choć każde z nich obrało zupełnie inną drogę.

Curley była jedną z pionierek kobiecego hokeja w Stanach Zjednoczonych. Zaczynała od gry na zamarzniętym jeziorze z braćmi i sąsiadami, a później stała się jedną z największych gwiazd pierwszych mistrzostw świata kobiet. Po zakończeniu kariery poświęciła się pracy na rzecz rozwoju hokeja dziewcząt i kobiet.

Burke to z kolei człowiek, który przez dekady wpływał na praktycznie każdy aspekt hokeja. Był zawodnikiem, prawnikiem, agentem, menedżerem, dyrektorem NHL, komentatorem i działaczem. Jego nazwisko wiąże się zarówno z budową mistrzowskich Anaheim Ducks, jak i jednym z najbardziej spektakularnych przedsięwzięć transferowych w historii draftu – pozyskaniem bliźniaków Sedinów dla Vancouver Canucks.

9 listopada 2026 roku oboje zostali oficjalnie włączeni do Hockey Hall of Fame. Curley trafiła do kategorii Zawodniczek, a Burke do kategorii Budowniczych. To wyróżnienie dla dwóch osób, których wpływ na hokej wykracza daleko poza ich własne osiągnięcia sportowe.

Cindy Curley – zanim kobiecy hokej stał się wielką dyscypliną

Cindy Curley urodziła się 12 listopada 1963 roku w Stow w stanie Massachusetts. Hokej pojawił się w jej życiu za sprawą ojca, który sam grał w tę dyscyplinę podczas studiów i zaraził pasją swoich synów. Cindy, obserwując braci na lodzie, szybko doszła do wniosku, że również chce spróbować swoich sił.

Jej pierwszym hokejowym lodowiskiem było jezioro Boon, położone niedaleko rodzinnego domu. To właśnie tam, wspólnie z braćmi i chłopcami z sąsiedztwa, spędzała długie godziny na grze. Nie było skomplikowanej taktyki, rozbudowanych treningów ani rozpisanych obowiązków defensywnych. Liczyła się przede wszystkim radość z gry i zdobywanie bramek.

Curley wspominała później, że takie hokejowe spotkania miały swoje specyficzne zasady. Dzieci koncentrowały się przede wszystkim na ofensywie, a powroty do obrony nie należały do ich ulubionych zajęć. Jej pierwszym wielkim idolem był Bobby Orr, legenda Boston Bruins i jeden z najbardziej wpływowych obrońców w historii NHL.

Z czasem amatorska zabawa przerodziła się w poważną sportową pasję. Pierwszym klubem Curley był Hudson Kittyhawks, a następnie trafiła do Providence College Friars, gdzie rozpoczęła studia i przez cztery sezony występowała w rozgrywkach akademickich.

Już wtedy było jasne, że nie jest zwyczajną zawodniczką.

Gwiazda Providence College

W latach 1981–1985 Curley rozegrała cztery sezony w Providence College, występując w konferencji Eastern College Athletic Conference. Zakończyła karierę akademicką z dorobkiem 225 punktów, na które złożyło się 110 bramek i 115 asyst.

Do dziś pozostaje trzecią najlepszą zawodniczką uczelni pod względem liczby punktów i asyst oraz czwartą pod względem strzelonych goli.

Providence z Curley w składzie dwukrotnie zdobyło mistrzostwo turnieju konferencji ECAC – w 1984 i 1985 roku. W pierwszym z tych finałów Cindy strzeliła bramkę, która przypieczętowała zwycięstwo drużyny.

Jej ostatni sezon akademicki był szczególnie imponujący. W zaledwie 21 meczach zdobyła 62 punkty, strzelając 33 gole i zaliczając 29 asyst. Została wybrana do drużyny gwiazd ECAC, a także otrzymała Paul Connolly Memorial Award, wyróżnienie przyznawane najlepszej studentce-sportsmence ostatniego roku, która osiągała sukcesy zarówno w sporcie, jak i nauce.

W 2013 roku została wprowadzona do Providence College Athletic Hall of Fame. Wcześniej, w 2002 roku, otrzymała miejsce w Massachusetts Hockey Hall of Fame.

Po ukończeniu studiów kontynuowała grę w kobiecym zespole Assabet Valley, prowadzonym przez jej ojca. W tamtym okresie kobiecy hokej w Stanach Zjednoczonych dopiero budował swoje struktury. Nie istniały jeszcze takie możliwości szkoleniowe, organizacyjne i finansowe, jakie znamy dzisiaj. Zawodniczki musiały nie tylko rozwijać własne umiejętności, ale również walczyć o samo uznanie swojej dyscypliny.

Curley miała wkrótce stać się jedną z twarzy tej walki.

Pierwsze mistrzostwa świata i rekord, który przetrwał dekady

W 1987 roku Curley przeszła kwalifikacje do reprezentacji Stanów Zjednoczonych. Została powołana do drużyny narodowej i wystąpiła podczas nieoficjalnego międzynarodowego turnieju mistrzowskiego kobiet. Amerykanki zdobyły brązowy medal.

Turniej był ważnym wydarzeniem dla całej dyscypliny. Pokazał Międzynarodowej Federacji Hokeja na Lodzie, że kobiecy hokej ma potencjał, zawodniczki prezentują wysoki poziom, a zainteresowanie międzynarodową rywalizacją jest wystarczające, aby zorganizować oficjalne mistrzostwa świata.

Trzy lata później IIHF zorganizowała w Ottawie pierwsze oficjalne Mistrzostwa Świata Kobiet. W reprezentacji USA nie mogło zabraknąć Curley, która wykorzystała tę szansę w sposób spektakularny.

W pięciu spotkaniach zdobyła 11 bramek i zaliczyła 12 asyst. Z 23 punktami została najskuteczniejszą zawodniczką turnieju i trafiła do Drużyny Gwiazd. Do dziś jej dorobek punktowy z jednej edycji mistrzostw świata pozostaje rekordem.

Nie był to jednak jedyny rekord, który ustanowiła.

Curley zdobyła 11 bramek, co jest najlepszym wynikiem w historii pojedynczych turniejów mistrzostw świata kobiet, ex aequo z Angelą James i Krissy Wendell. Do niej należy również rekord 12 asyst w jednym turnieju.

Szczególnie niesamowity był jej występ przeciwko Norwegii 21 marca 1990 roku. Amerykanki wygrały 17:0, a Curley zdobyła w tym spotkaniu pięć bramek i zaliczyła cztery asysty, kończąc mecz z dziewięcioma punktami.

Te osiągnięcia do dziś należą do rekordów kobiecych mistrzostw świata:

  • najwięcej punktów w jednym meczu – 9;
  • najwięcej goli w jednym meczu – 5;
  • najwięcej punktów w jednej tercji – 6;
  • najwięcej goli w jednej tercji – 4.

To liczby, które robią wrażenie nawet w dzisiejszym hokeju, a trzeba pamiętać, że Curley osiągnęła je podczas pierwszych oficjalnych mistrzostw świata kobiet.

Reprezentacja USA zdobyła na tym turnieju srebrny medal, przegrywając w finale z Kanadą. Curley powróciła na kolejne mistrzostwa w 1992 i 1994 roku. Podczas obu edycji pełniła funkcję kapitana drużyny narodowej.

Amerykanki ponownie zdobywały srebrne medale, za każdym razem ustępując Kanadzie. Curley zakończyła trzy oficjalne mistrzostwa świata z dorobkiem 34 punktów w 15 spotkaniach – 15 goli i 19 asyst.

Do kolekcji dołożyła jeszcze srebrny medal IIHF Women’s Pacific Rim Championship w 1995 roku.

Koniec kariery zawodniczej, początek kolejnego rozdziału

Dynamiczny styl gry i zaangażowanie Curley miały jednak swoją cenę. Po kilku operacjach kolana zdecydowała się w 1995 roku zakończyć karierę zawodniczą.

Nie zamierzała jednak odchodzić od hokeja.

Zamiast tego swoją wiedzę i doświadczenie wykorzystała do pracy na rzecz rozwoju dziewczęcego i kobiecego hokeja. Została trenerką oraz działaczką, angażując się w tworzenie lepszych warunków dla kolejnych pokoleń zawodniczek.

W latach 1995–2006 zasiadała jako przedstawicielka sportowców w zarządzie USA Hockey. W kolejnych latach pracowała również w różnych radach i komisjach tej organizacji:

  • w radzie młodzieżowej w latach 1999–2006;
  • w sekcji dziewcząt i kobiet w latach 2000–2005;
  • w komisji bezpieczeństwa i sprzętu ochronnego w latach 2001–2007;
  • w komisji prawnej w latach 2005–2007.

W latach 2005–2008 była także członkinią U.S. Olympic Athlete Advisory Committee.

Jej praca nie polegała wyłącznie na reprezentowaniu środowiska zawodniczek. Curley angażowała się w rozwój podstawowych struktur szkoleniowych, organizację rozgrywek i tworzenie warunków, dzięki którym dziewczęta mogły rozpoczynać przygodę z hokejem znacznie wcześniej i w bardziej profesjonalnym środowisku.

Była jedną z kobiet, które otwierały drzwi dla kolejnych pokoleń amerykańskich gwiazd. Zawodniczki takie jak Angela Ruggiero, Natalie Darwitz czy Hilary Knight mogły rozwijać kariery w znacznie bardziej rozbudowanym środowisku niż to, w którym zaczynała Curley.

Olimpijskie złoto jako symbol przemian

Kiedy Curley rozpoczynała przygodę z hokejem, kobieca reprezentacja USA dopiero budowała swoją pozycję na arenie międzynarodowej. Nie istniały jeszcze mistrzostwa świata organizowane przez IIHF, a o olimpijskim turnieju kobiet można było tylko marzyć.

Z czasem sytuacja zmieniła się diametralnie.

W 1998 roku kobiecy hokej zadebiutował na igrzyskach olimpijskich, a reprezentacja USA zdobyła srebrny medal. Kolejne lata przyniosły rozwój lig, programów szkoleniowych i coraz większe zainteresowanie kibiców.

W 2026 roku Amerykanki sięgnęły po olimpijskie złoto w Mediolanie i Cortinie. W finale pokonały Kanadę 2:1 po dogrywce, zdobywając jeden z najważniejszych tytułów w historii amerykańskiego hokeja kobiet.

Nie można przypisywać tego sukcesu jednej osobie, ale Curley była częścią pokolenia, które pomogło stworzyć fundamenty pod dzisiejszy poziom dyscypliny.

Jej włączenie do Hockey Hall of Fame jest więc czymś więcej niż nagrodą za indywidualne osiągnięcia. To również uznanie dla całej generacji zawodniczek, które musiały walczyć o swoje miejsce w sporcie zdominowanym przez mężczyzn.

Brian Burke – prawnik, który potrafił rozegrać rywali przy stole negocjacyjnym

Brian Burke to dla hokeja prawdziwy człowiek renesansu. Zaczynał jako zawodnik, później został prawnikiem i agentem, a następnie jednym z najbardziej wpływowych menedżerów NHL. Pracował w biurze ligi, zarządzał klubami, budował mistrzowskie zespoły, był komentatorem telewizyjnym i działaczem na rzecz rozwoju kobiecego hokeja.

Jego historia to opowieść o człowieku, który potrafił wykorzystać wiedzę prawniczą, umiejętności negocjacyjne i bezkompromisowy charakter, aby wpływać na najważniejsze decyzje w świecie hokeja.

Urodził się 30 czerwca 1955 roku w Providence w stanie Rhode Island. Jego rodzina przeniosła się później do Minnesoty, gdzie Brian dorastał w Edinie.

Jak sam wspominał, jego miłość do hokeja zaczęła się w dość przypadkowy sposób. Gdy miał 12 lat, podczas przeprowadzki ciężarówki z rodziną utknęły w śnieżycy. Burke’owie musieli zatrzymać się na kilka dni w hotelu w Bloomington. W tym czasie odbywał się stanowy turniej hokeja szkół średnich, który młody Brian zaczął oglądać. Właśnie wtedy zakochał się w tej dyscyplinie.

Hokej towarzyszył mu już do końca życia.

Zawodnik, który zamienił łyżwy na prawo

Burke rozpoczął studia w Providence College, gdzie przez cztery sezony występował w drużynie Friars w rozgrywkach NCAA. W ostatnim sezonie, 1976–77, pełnił funkcję współkapitana zespołu. Rozgrywki zakończył występami w Springfield Indians w lidze AHL.

W kolejnym sezonie dołączył jako wolny agent do Maine Mariners. Z tą drużyną w 1978 roku zdobył Calder Cup, mistrzostwo AHL.

Mógł próbować kontynuować karierę zawodniczą, ale zdecydował się na zupełnie inną drogę. Zamiast dalej grać, postanowił zdobyć wykształcenie prawnicze. W 1981 roku ukończył prestiżową Harvard Law School.

Nie porzucił jednak świata hokeja. Pracował w kancelariach prawniczych, koncentrując się przede wszystkim na reprezentowaniu zawodników. Dzięki temu doskonale poznał sport od strony kontraktów, negocjacji, praw pracowniczych i relacji między zawodnikami a klubami.

Wiedza ta w kolejnych latach miała okazać się jego ogromnym atutem.

Vancouver, Hartford i biuro NHL

W 1987 roku Burke został zatrudniony przez Vancouver Canucks jako wiceprezes i dyrektor operacji hokejowych. Pełnił tę funkcję do 1992 roku, kiedy objął stanowisko generalnego menedżera Hartford Whalers.

W lipcu 1993 roku został również prezesem organizacji, ale zaledwie dwa miesiące później zrezygnował z obu funkcji, by przenieść się do biura NHL.

We wrześniu 1993 roku rozpoczął pracę jako starszy wiceprezes i dyrektor operacji hokejowych ligi. Przez pięć lat należał do najważniejszych osób odpowiedzialnych za funkcjonowanie NHL.

Jego obowiązki obejmowały między innymi nadzorowanie pracy sędziów, kwestie dyscyplinarne oraz współpracę z komisarzem Garym Bettmanem w sprawach dotyczących kierunku rozwoju ligi i negocjacji zbiorowych.

Burke był człowiekiem bezpośrednim, często szorstkim w kontaktach z mediami, ale bardzo skutecznym w pracy. Gary Bettman wspominał później, że Brian miał opinię twardego działacza, lecz wobec przyjaciół i osób, na których mu zależało, potrafił wykazywać niezwykłą lojalność.

Bliźniacy Sedin – jedna z najbardziej spektakularnych operacji w historii draftu

W 1998 roku Burke wrócił do Vancouver Canucks jako prezes i generalny menedżer. Jednym z jego głównych zadań było zbudowanie drużyny zdolnej do walki o najwyższe cele.

Najbardziej spektakularny ruch wykonał podczas draftu w 1999 roku.

Vancouver posiadało trzeci wybór, ale Burke był przekonany, że klub musi pozyskać obu braci Sedinów. Daniel i Henrik byli bardzo utalentowanymi szwedzkimi prospektami, a ich otoczenie jasno sygnalizowało, że nie chcą rozpoczynać kariery w Ameryce Północnej osobno. Istniała realna możliwość, że jeśli trafią do różnych klubów, będą przez kolejne lata występować w Szwecji.

Burke postanowił więc przeprowadzić operację, która wymagała kilku transakcji i współpracy z innymi generalnymi menedżerami.

Vancouver najpierw porozumiało się z Chicago Blackhawks, następnie z Tampa Bay Lightning i Atlanta Thrashers. Ostatecznie Canucks uzyskali drugi i trzeci numer draftu, dzięki czemu mogli wybrać obu braci.

Daniel został wybrany z drugim numerem, a Henrik z trzecim.

To nie była zwykła wymiana wyborów. Burke musiał przekonać kilka organizacji do udziału w skomplikowanej układance, a każda z nich miała własne oczekiwania. Podczas rozmów po drafcie sam przyznał, że Vancouver zapłaciło bardzo wysoką cenę, ale warto było to zrobić, ponieważ uważał, że wartość obu braci razem jest większa niż suma ich indywidualnych możliwości.

Historia pokazała, że miał rację.

Henrik i Daniel przez 18 sezonów reprezentowali Vancouver Canucks. Zostali dwoma najbardziej rozpoznawalnymi zawodnikami w historii organizacji, a później obaj trafili do Hockey Hall of Fame.

Burke przeprowadził jedną z najbardziej pamiętnych operacji transferowych w historii draftu. Do dziś trudno wskazać innego menedżera, który z tak dużą determinacją doprowadziłby do wybrania dwóch konkretnych zawodników z pierwszymi numerami w drafcie.

Anaheim Ducks – brakujący element mistrzowskiej układanki

Po zakończeniu współpracy z Vancouver w 2004 roku Burke nie musiał długo szukać nowego wyzwania. W czerwcu 2005 roku objął stanowisko wiceprezesa wykonawczego i generalnego menedżera Anaheim Ducks.

Jego najważniejszym ruchem transferowym było pozyskanie 3 lipca 2006 roku obrońcy Chrisa Prongera z Edmonton Oilers.

Pronger był jednym z najlepszych i najbardziej fizycznie grających obrońców ligi. W poprzednim sezonie doprowadził Edmonton do finału Pucharu Stanleya, a teraz miał stworzyć z Scottem Niedermayerem jeden z najmocniejszych duetów defensywnych NHL.

Burke zbudował zespół, który połączył doświadczenie, fizyczność, umiejętności ofensywne i znakomitą defensywę. W sezonie 2006–07 Anaheim Ducks okazali się jedną z najlepszych drużyn ligi i po raz pierwszy w historii organizacji zdobyli Puchar Stanleya.

W finale pokonali Ottawa Senators 4:1. Scott Niedermayer otrzymał Conn Smythe Trophy dla najbardziej wartościowego zawodnika fazy play-off. W składzie znaleźli się również Chris Pronger, Ryan Getzlaf, Corey Perry, Teemu Selänne i wielu innych znakomitych hokeistów.

Burke osiągnął cel, który przyświeca każdemu generalnemu menedżerowi – zbudował mistrzowski zespół.

Przy okazji zapoczątkował również ciekawą tradycję. Po zdobyciu Pucharu Stanleya przekazał jeden z mistrzowskich pierścieni do Hockey Hall of Fame, inicjując zwyczaj, zgodnie z którym kolejne mistrzowskie organizacje przekazują do muzeum jeden pierścień upamiętniający triumf.

Toronto, Calgary i Pittsburgh – kolejne etapy kariery

W listopadzie 2008 roku Burke objął funkcję prezesa i generalnego menedżera Toronto Maple Leafs. Miał przywrócić jednej z najbardziej rozpoznawalnych organizacji NHL dawną pozycję i zbudować drużynę zdolną do regularnej walki o Puchar Stanleya.

W Toronto pracował do stycznia 2013 roku. Następnie, we wrześniu tego samego roku, został prezesem operacji hokejowych Calgary Flames.

W Calgary spędził pięć sezonów, do 2018 roku. W lutym 2021 roku powrócił do pracy w NHL, obejmując stanowisko prezesa operacji hokejowych Pittsburgh Penguins. W organizacji tej pozostał do 2023 roku.

Jego kariera była wyjątkowa również dlatego, że nie ograniczała się do klubów NHL. Burke wielokrotnie angażował się w reprezentację Stanów Zjednoczonych.

Pełnił funkcję generalnego menedżera męskiej reprezentacji USA podczas mistrzostw świata w 1993, 2009 i 2010 roku. Najważniejszy sukces osiągnął podczas igrzysk olimpijskich w Vancouver w 2010 roku, kiedy odpowiadał za budowę amerykańskiego zespołu, który zdobył srebrny medal.

Był także dyrektorem personelu zawodniczego reprezentacji USA podczas igrzysk w Soczi w 2014 roku oraz seniorem doradcą kadry na Puchar Świata w 2016 roku. W 2013 roku pomagał w budowie drużyny, która zdobyła brązowy medal mistrzostw świata.

Burke pracował również jako analityk telewizyjny, występując w programach CBC, TSN i Sportsnet. Jego bezpośredni styl wypowiedzi, wyraziste opinie i znajomość kulis NHL sprawiały, że był bardzo charakterystyczną postacią również poza gabinetami menedżerów.

Brian Burke i walka o równość w sporcie

Jednym z najważniejszych rozdziałów jego życia nie były jednak transfery ani mistrzostwo Anaheim.

W 2010 roku zginął jego syn Brendan. Miał 21 lat i był studentem Miami University, gdzie pracował jako menedżer męskiej drużyny hokejowej. W 2009 roku publicznie ujawnił, że jest gejem, stając się jedną z pierwszych osób ze środowiska hokejowego, które zdecydowały się na taki krok.

Tragiczna śmierć Brendana w wypadku samochodowym była dla rodziny ogromnym ciosem. Brian i jego drugi syn Patrick postanowili jednak przekuć osobistą tragedię w działanie na rzecz innych.

W 2012 roku pomogli uruchomić projekt You Can Play, którego celem jest walka z homofobią i dyskryminacją w sporcie oraz zapewnianie wszystkim zawodnikom bezpiecznego i przyjaznego środowiska, niezależnie od orientacji seksualnej czy tożsamości płciowej.

Inicjatywa rozwijała się we współpracy z innymi działaczami, a jej początki wiązały się również z Patrickiem Burkiem, Glennem Witmanem i Brianem Kittsem. Projekt szybko zyskał zainteresowanie środowiska NHL, a kolejne organizacje sportowe zaczęły angażować się w działania na rzecz większej otwartości i akceptacji.

Dla Briana nie była to jedynie kolejna działalność charytatywna. Chodziło o zmianę kultury sportowej i stworzenie środowiska, w którym zawodnicy nie muszą obawiać się odrzucenia.

W 2023 roku zaangażował się również w rozwój Professional Women’s Hockey League. W sierpniu został pierwszym dyrektorem wykonawczym związku zawodowego zawodniczek PWHL – Professional Women’s Hockey League Players’ Association. Jego zadaniem było wspieranie zawodniczek i wykorzystanie wieloletniego doświadczenia negocjacyjnego podczas budowania nowej ligi.

Funkcję tę pełnił do marca 2025 roku. Wspierał kobiecy hokej także na wcześniejszych etapach swojej kariery, a jego obecność przy powstawaniu PWHL była ważnym sygnałem, że traktuje rozwój tej dyscypliny jako jeden z priorytetów.

Nagrody i miejsce w historii hokeja

Brian Burke przez lata otrzymał wiele wyróżnień za swoją pracę.

W sezonie 2000–01 został uznany przez The Sporting News za najlepszego działacza NHL. W 2008 roku otrzymał Lester Patrick Trophy za wybitne zasługi dla hokeja w Stanach Zjednoczonych.

W 2023 roku został wprowadzony do United States Hockey Hall of Fame, a w 2026 roku dołączył do Hockey Hall of Fame w kategorii Budowniczych.

Co ciekawe, od 2012 roku był członkiem komitetu selekcyjnego Hockey Hall of Fame. Przez lata uczestniczył więc w podejmowaniu decyzji o tym, kto zasługuje na miejsce wśród największych postaci hokeja. W 2026 roku sam znalazł się po drugiej stronie tej historii.

Nie został uhonorowany wyłącznie za mistrzostwo Anaheim Ducks, transfer bliźniaków Sedinów czy srebrny medal olimpijski. Jego kariera pokazuje, jak wiele można zmienić w sporcie, łącząc wiedzę, doświadczenie, negocjacyjne umiejętności i osobiste zaangażowanie.

Dwie różne drogi, jeden wpływ na rozwój hokeja

Cindy Curley i Brian Burke reprezentują dwa zupełnie odmienne oblicza hokeja, ale ich historie mają wspólny mianownik.

Curley była jedną z zawodniczek, które musiały walczyć o uznanie kobiecej dyscypliny. Grała w czasach, kiedy kobiecy hokej nie miał jeszcze odpowiednio rozwiniętych struktur, a mimo to ustanawiała rekordy, zdobywała medale i budowała fundamenty pod kolejne pokolenia reprezentantek USA.

Burke przez dekady wpływał na kształt NHL. Budował mistrzowskie zespoły, przeprowadzał spektakularne wymiany, pracował w biurze ligi i reprezentował Stany Zjednoczone na największych imprezach. W późniejszym okresie swojej kariery zaangażował się również w walkę o równość i bezpieczeństwo w sporcie oraz rozwój profesjonalnego kobiecego hokeja.

Jedna otwierała drzwi zawodniczkom, które przyszły po niej. Drugi zmieniał sposób, w jaki kluby, ligi i środowisko sportowe funkcjonowały od środka.

Hockey Hall of Fame doceniło więc nie tylko ich osiągnięcia, lecz także wpływ, jaki wywarli na kolejne pokolenia hokeistów i hokeistek. To właśnie dlatego Cindy Curley i Brian Burke zasłużyli na miejsce wśród najważniejszych postaci tej dyscypliny.